Man F'a Sani (man van dat ding) is een kort verhaal over liefdesperikelen die de jouwe konden zijn. Het is een verhaal in wording dus er kan en zal van alles gebeuren tijdens het verloop.

"Ik moet echt weg nu. Het is al laat mang." Guno nam haar handen in de zijne en keek diep in haar donkere ogen. "Blijf nog even", ze keek hem bijna smekend aan. Hij zag de vertwijfeling en wendde met moeite zijn blik af. Een mengeling van gevoelens overspoelde hem. Hij nam haar dik, vol en gitzwart haar dat in slierten over haar gezicht hing in zijn hand en deed het achter haar oor.

Rita was een mooie vrouw. Een typische mix van Creool, Indiaan en ergens ver wat Europeaans bloed. Ze had van die hoge jukbeenderen en donkere , net niet amandelvormige, ogen die soms flauw, ondeugend vochtig en verleidelijk konden kijken. Als ze kwaad was wilde je liever haar blik vermijden. Ijskoude en tegelijk vurige flitsen leken dan in snel tempo elkaar af te wisselen. Het gevolg was dat je dan zo gauw mogelijk wegwilde. Ver weg uit haar gezichtsveld. Haar glanzende huid was strak, soepel, gaaf en jeugdig. Borstellige wenkbrauwen en lange wimpers, in combinatie met volle lippen die vaak genoeg haar bijna volmaakt gebit toonden, maakten haar gelaat tot een genot om te aanschouwen.

Ze wist toch dat hij weg moest. Uren hadden ze in bed doorgebracht, gestoeid, de liefde bedreven en over allerlei liggen babbelen. Hij had zich eerst gevleid gevoeld maar haar aanhoudendheid begon hem lichtelijk te irriteren. Nu het tijd was dat hij echt weg moest, dan a sma e plak. Hij vroeg zich af of ze het met opzet deed.

"Is al goed...ga maar", zei ze terwijl ze naar zijn door ergernis vertekend gezicht keek. Ze keerde zich om en greep naar de deurknop. Guno pakte haar vast en omarmde haar. " Sorry ... Ik weet dat het soms moeilijk is, maar voorlopig kan het niet anders", sprak hij zacht. "Je ...je weet niets. Ga maar ...ze wacht op je", ze sloeg de deur hard dicht...

"Shit", hij voelde er veel voor de deur in te trappen, maar beheerste zich. Ze wist precies hoe ze een fijne avond kon bederven. Gehaast en fronsend stapte hij de auto in en met gierende banden verliet hij de Flamingo straat. Hij zette zijn achteruitkijk spiegel goed en zag nog net het vlekje bij zijn hals. Vloekend probeerde hij het te camoufleren, maar wat hij ook deed, de "zuigzoen" die ze ongemerkt in zijn hals geplant had, bleef merkbaar. Automatisch knoopte hij zijn hemd helemaal dicht.

Tegen middernacht kwam hij thuis aan. Alle lichten waren reeds uit. "Mooi zo ...a sma e sriebie k’ba". Geruisloos ging hij via de achterdeur het huis binnen. Hij sloop de badkamer in en deed het licht aan. De vlek was niet echt groot, maar groot genoeg om een “lo” koppijn te veroorzaken. En hij had Rita nog zo verzocht om dat niet te doen. Schuldgevoelens bekropen hem nu. Hij zuchtte diep en probeerde een vaag angstgevoel te onderdrukken "Niemendal a vrouw o broko ing ede als ze dit ziet", dacht hij.
"Vanwaar kom je zo laat!" Een schelle geirriteerde stem deed hem opschrikken.

"Je slaapt nog niet?" vroeg hij ontwijkend. Ze had een doorzichtige roze slaapjurk aan. De donkere driehoek tussen haar benen was net niet zichtbaar. "Ik heb de hele avond op je gewacht... waar was je?" drong ze aan. Guno ging dicht achter haar staan. "Ik heb je gemist", fluisterde hij terwijl hij haar hand vastpakte. "laat me met rust", beet ze hem toe. "Ssssst... Carmen...niet boos worden schatje, je weet dat ik er niet tegen kan als je boos bent op me", slijmde hij. Ze maakte een vette tyuri, trok haar hand weg en liep resoluut de slaapkamer in.

Hij stak een sigaret op en ging achter de computer zitten. Achterover leunend met beide handen achter zijn hoofd en de sigaret bengelend tussen zijn lippen keek hij voor zich uit. Even kwam het in hem op om online te gaan, maar hij bedacht zich.

"Jongu...sang...fa mi fadong in a disi...?" Guno sloot de ogen en in gedachten herleefde hij de eerste ontmoeting met Rita. Ergens op het internet was hij een lijst met ICQ nummers van Surinamers tegen gekomen en had een stuk of 4 berichtjes gestuurd. Rita was de enige die gereageerd had. Aanvankelijk hadden ze korte berichtjes uitgewisseld. Ze stapten over naar MSN omdat daarmee ook makkelijker voice gesprekken gevoerd kunnen worden. En voordat hij erg in had brachten ze zo uren door. Alsof dat niet genoeg was belden ze elkaar ook steeds vaker. Hun gesprekjes werden steeds intiemer en het leek alsof ze geen geheimen hadden voor elkaar. Ze wist dus ook van Carmen af. Met veel moeite had hij haar kunnen overtuigen hem ergens te ontmoeten. Guno moest even lachen. Hun eerste ontmoeting...wow...ze was veel leuker in het echt. Veel "nicer" dan op de foto die ze hem gestuurd had. Ineens hoorde hij een zacht gesnik uit de slaapkamer komen.

Zachtjes liep hij de slaapkamer binnen en kroop voorzichtig het bed in. Hij zette zich achter Carmen, sloeg zijn rechterbeen over haar heen en kuste teder haar hals. Ze begon nu heviger te snikken. "Niet doen...alsjeblieft liefje. Doe dat niet. Het is nergens voor nodig", Guno streelde haar arm en begon lichtjes haar schouder te masseren. "Ik heb je al gezegd dat je me met rust moet laten. Ga maar weer waar je zo laat vandaan komt", siste ze vals. Hij voelde haar even relaxen en maakte daar gretig gebruik van. Hij masseerde iets inniger haar schouders en ze kreunde zachtjes. Met een vloeiende beweging keerde Guno zich om en zette hij zich bovenop haar. Hij plaatste zijn knieen aan weerszijden van haar heupen, terwijl zij probeerde hem weg te duwen. "Laat me mang", gromde ze. Zwijgend keek hij haar aan. Hij boog voorover en kuste haar op het voorhoofd. Met de achterkant van zijn duim veegde hij teder haar tranen weg. Voorzichtig kuste hij haar op de ogen. "Je houdt niet meer van me", protesteerde Carmen zwakjes. "Ssssst...", fluisterde hij in haar oor en prompt duwde hij het puntje van zijn tong erin.

Al gauw was Carmen vergeten dat ze boos en verdrietig was. Ze ging helemaal in op de handelingen van Guno. Hij was blij dat in elk geval deze episode toch nog goed zou komen. Elk moment dat zijn mond niet een of andere liefkozende handeling op het lichaam van Carmen uitvoerde, fluisterde hij haar lieve woordjes toe. Carmen sloeg haar armen om hem heen en hij voelde haar nagels in het vlees van zijn rug dringen. Hij lag nu bovenop haar en terwijl hij haar hard en brutaal nam bracht hij zijn hals naar haar mond toe. Niets vermoedend en vol passie zoog Carmen zich spontaan vast aan zijn hals.

G uno kon zich niet voorstellen dat het allemaal zo makkelijk was afgelopen met het "poesje" aan zijn hals. Intussen had hij er twee. Netjes naast elkaar. Alsof ze met de grootste zorg daar gezet waren.

Vreemd eigenlijk dat vrouwen op die manier een man willen bestempelen als hun “bezit” , kwam het bij hem op. Hij had er altijd problemen mee... if wan sma lieb wan markie na ing skieng... Nu wist hij zelf ook dat ook mannen de gewoonte hadden om hun territorium af te bakenen en op die manier aan de buitenwereld te laten merken dat het hun “ding “ was. Als je zonodig een teken wilde achterlaten doe het dan elders waar het bedekt is.

Ooit eens had hij zichzelf wijs proberen te maken dat hij dat effect had op vrouwen. Dat ze zo buiten zichzelf van passie raakten dat ze moeilijk konden weerstaan en op die manier hun krasheid moesten uiten. Per slot zijn ze geen vampieren. Maar dat was natuurlijk onzin. Hij was er nu heilig van overtuigd dat elke keer als een vrouw een "poesje" zet voor een man, ze dat bewust en met opzet doet.

De gedachte aan het “poesje” dat hij ooit , eigenlijk meer uit kwaadaardigheid, net onder de navel van Carmen gezet had, onderstreepte die overtuiging. Guno lachte even bij de gedachte dat hij als tiener zo graag een poesje wilde...om zijn volwassenheid te tonen Nu is het een andere torie, stille getuige. Probleem!

Carmen was vroeg op die Zondag. Ze stond in de keuken en neuriede zachtjes een ouwe Otis Redding poku. Af en toe fluisterde ze het refrein : “I don’t know what you got...but it sure is good to me...” Ze pakte een kopje thee en zette zich glimlachend aan tafel. Afwezig roerde ze in het kopje terwijl ze naar buiten keek.

Het regende en het Marowijne project leek nog in diepe slaap. “Vanavond komt hij vroeg van het werk, hij heeft dat beloofd. Ik zal hem verrassen met wat lekkers” dacht ze. Hij kon zo lief en teder zijn soms. “Ik denk dat ik echt van hem hou, was hij maar niet zo’n vrouwejager”, Carmen zuchtte en dronk haar kopje leeg...

R ita stond dicht tegen het raam. Het glas was beslagen aan de binnenkant, terwijl grote regendruppels bijna ritmisch uiteenspatten aan de buitenkant. Langzaam liet ze haar vingers over het glas glijden en zonder er erg in te hebben vormde haar wijsvinger een grote "G" . Ze keek er even naar en wiste het gauw weg met haar vlakke hand. Zuchtend maakte ze opnieuw een "G", maar nu veel sierlijker.

"Nonsense!... Als hij het zo wil..dan kan hij zijn zin krijgen!" Het leek alsof ze tot een besluit gekomen was. Ze moest even stilletjes lachen...ze wist dat hij boos zou worden, maar had er niet aan kunnen weerstaan haar stempel te laten op hem. "Hij zoekt het wel uit", had ze op dat moment gedacht. "Misschien had ik het niet moeten doen. Maar wat verwacht hij dan van me, dat ik gedwee tweede viool ga spelen...niet voor lang dan...hah!" Terwijl ze haar computer opstartte , staarde ze naar buiten en liet haar gedachten de vrije loop.

Een stuk of vier berichtjes flikkerden over haar scherm en brachten haar terug tot de werkelijkheid. Er was ook een van Guno...ze snakte ernaar die te lezen, maar bedwong zich... “Aha, Eddie was er ook bij en die was nog online. "Als ik je in mijn armen krijg...al was het voor heel even. Ik zou je laten beven..."

Rita glimlachte bij het lezen hiervan. Eddie kon haar altijd met het grootste gemak tot lachen brengen. “Hij wil me laten beven. Ai mi boi... die gelegenheid zou hij misschien krijgen... Guno kon het vergeten “, dacht ze. Eddie had haar gemist online en wilde haar bellen. Ze stuurden enkele berichtjes over en weer. " Ach, het kan geen kwaad", dacht ze en ze typte het nummer van haar mobiele telefoon voor hem. Een minuut later ging haar mobiel over. Ietwat zenuwachtig pakte ze het toestel op. "Ha... halloo...Rita hier..." "Rita...ben jij dat schatje...eindelijk kan ik je lieve stem horen...ik heb zo lang hierop zitten wachten", Eddie sprak met een rustige en beheerste stem. "Hmm”, kirde Rita, “ ze pauseerde even. Als...als je eruit ziet zoals je klinkt...”, ze giechelde even en liep weg van haar computer.

Ze had een korte rode rok aan en een okselmouw bloesje. Langzaam zette ze zich op haar bed en bedacht zich even dat ze erg brutaal en gedurfd met Eddie geweest was online. Hij scheen over de telefoon op dezelfde wijze door te willen gaan. Ze raakte opgewonden door zijn stem en haar eigen gedachten. Zachtjes streek ze met haar vlakke hand over haar linkerborst . Alsof Eddie dat aanvoelde begon hij haar zoete woordjes toe te fluisteren. Ze hoorde of zag de berichtjes van Guno op haar scherm niet.

Rita lag uren daarna met haar hoofd onder haar kussen en vroeg zich af hoe ze zich zo had kunnen laten gaan. Tot nu toe had ze het niet voor mogelijk gehouden, maar Eddie had haar zonder veel moeite zover gekregen dat ze, terwijl ze naar zijn donkere en indringende stem luisterde, automatisch zijn suggesties uitvoerde. Voordat ze er erg in had, zat ze met haar hand tussen haar benen in zijn oren te hijgen. Het was uiteraard niet de eerste keer dat ze zichzelf tot een climax gebracht had, maar dit sloeg alles.

Een totaal onbekende man had het vermogen haar alles om zich heen te doen vergeten en zich over te geven aan haar lichaam. Ze voelde haar hartslag versnellen...Eddie vuurde haar aan. Hij fluisterde haar toe wat hij allemaal met haar doen zou...en hoe. Haar gehijg werd heviger en ze voelde dat het niet lang zou duren.

Na deze sessie was het voor haar duidelijk dat ze Eddie wilde ontmoeten en spraken ze af bij Telesur. Hij zou haar herkennen aan een zwarte legging en een rode bloes die ze speciaal voor hem zou aantrekken.

Eddie had reeds vroeg post gevat bij Telesur. Al heel gauw viel zijn oog op een slanke dame die constant zijn richting opkeek. Hij moest even verzitten , stak een sigaret op en keek nu met volle aandacht naar haar. Ze werd ineens erg beweeglijk en schudde haar linkerbeen, dan weer haar rechter. Hij volgde elke beweging die ze maakte terwijl hij naar haar strakke zwarte leggings staarde en vroeg zich af of ze wel een broekje daaronder aan had.

De manier waarop de stof haar lichaam benadrukte...Het leek alsof haar vlees elk moment eruit kon springen. “Damn, ze heeft geen broekje aan…en als ze een broekje aanheeft... dan kan ze het wel goed verbergen,” dacht hij...

“Hallo...halloo,” hoorde hij een stem in de verte. Met een ruk keek hij op. Ze was naar hem toegelopen zonder dat hij daar erg in had. “Eddie “?, ben jij dat? In wat een eeuwigheid leek, overwoog hij wat en hoe hij het haar zou zeggen. Aangemoedigd door de ondeugende blik in haar ogen, kwam het er enigszins brutaal uit: “ Ik zat me eigenlijk alleen maar af te vragen of je wel een directoir aan hebt.” Verbaasd keek ze hem aan. Even leek het alsof ze tegen hem zou uitvaren. Dan veranderde haar uitdrukking. Er verscheen een glans in haar ogen en met een brede grijns zei ze: ”hah...dat zou je wel willen weten he?” “Maar natuurlijk... wat dacht je dan?” reageerde hij.

Eddie was intussen uitgestapt en keek haar vol in het gezicht aan. Het viel hem op dat ze teveel kayal gebruikt had. Haar ogen waren vochtig en de omgeving rond haar hoge jukbeenderen was bezaaid met kleine goudachtige fonkelende deeltjes. Overmatige lippenstift scheen hier en daar op haar voortanden een vlekje achter te laten. Haar volle lippen en uitnodigende mond verdrongen dat echter.

Een echte sranan briesje deed een lok in haar gezicht waaien. Hij raakte in de ban van de simpele en soepele beweging die ze maakte om enkele draadjes haar uit haar mond te halen. Als vanzelf schoot zijn hand uit en met de achterkant van zijn vingers schoof hij het haar uit haar gezicht.

Ze pakte zijn hand vast en keek hem even aan en sloeg haar ogen neer, “bedankt, maar dat kan ik zelf wel,” Er klonkt een duidelijke aarzeling in haar stem. Ze liet zijn hand niet los. “Sorry...maar ik stelde me niet voor. Niet officieel nog tenminste. Mijn naam is Eddie...aangenaam,” mompelde hij. Vol verwachting keek hij haar aan. Ze giechelde, “Rita, ook aangenaam,” zei ze.

Hij stamelde een verontschuldiging over zijn brutale vraag en nodigde haar uit om ergens iets te gaan drinken. Eddie gebaarde haar plaats te nemen. Hij kon niet nalaten in haar bloesje te kijken terwijl ze half gebukt instapte. In een flits zag hij zag hoe de tepels van haar volle borsten hard tegen de binnenkant van haar bloesje drukten.

Nauwelijks was ze ingestapt of hij legde zijn hand op haar linkerdij. “Waar zullen we naartoe gaan,” vroeg hij schijnbaar ongeinteresseerd. “Het maakt mij niets uit,” lachtte ze hem toe. Speels kneep hij nu in haar dij...”Ok... dus je laat het helemaal aan mij over? Abun dang...” Zijn ogen rustten heel even op haar kruis.

Teisterend langzaam deed ze haar benen vaneen. Hij slikte een paar keer, schraapte zijn keel en trok zijn hand weg. Strak voor zich uitkijkend zette hij de auto in beweging. Met veel moeite lukte het hem niet weer te kijken. In gedachten zag hij echter niets anders dan volle, bolle en uitnodigende vormen.

Ze zag er veel beter uit dan op de foto’s die ze hem gestuurd via e-mail.“Disi ka na mi anu,” dacht hij bijna luidop. “Wat zei je?” vroeg Rita? “Mie wan’ hori yu na in’ mi anu,” fluisterde Eddie. “Ik ben niet zo hoor,” zei Rita terwijl ze met “schele ogen” naar hem keek. Hij zag echter net nog de glimlach op haar lippen, voordat ze haar gezicht afwendde.

Ze bevonden zich nu aan de Anton Dragten weg, nabij de zogeheten ‘boulevard.” Zonder na te denken maakte hij een sierlijke bocht... de boulevard op. Voorzichtig ontweek hij de ene waterplas na de andere. Eddie reed zo dicht mogelijk naar de rand. Dichtbij het vuile water van de Suriname rivier. Hij bracht de auto tot stilstand. “Waarom heb je me hier gebracht,” sprak Rita terwijl ze strak voor zich uitkeek. Aan de overkant van de Suriname rivier flikkerden de lichtjes. Een muskiet was de auto binnengevlogen... Geamuseerd keek Eddie hoe ze een onbeholpen poging maakte om de muskiet dood te slaan. “Ik haat deze beesten,” siste Rita terwijl ze loerend om zich heen keek. “Even...zit even rustig,” fluisterde Eddie. “Beweeg niet, ik zie em, “ loog Eddie.

Langzaam leunde hij naar Rita. Haar volle borsten deinden zwaar op en neer en Eddie wilde niets liever dan haar vastpakken en hard tegen zich aandrukken. Haar lichaam tegen het zijne voelen. Haar daar aanraken waar... Plotseling veranderde de uitdrukking van lust op het gelaat van Eddie. Zijn gezicht vertrok in een masker van pijn...Eddie voelde hoe een plukje schaamhaar met wortel en al weggerukt werd. Enkele draadjes schenen zich diep in zijn vlees te snijden. Hij liet zich terugvallen op zijn stoel en greep naar zijn kruis. “Mijn God...wat heb je?” vroeg Rita geschrokken. “Uh...um...niets..no spang,” mompelde Eddie. Hij probeerde de onderzoekende blik van Rita te vermijden.

Eddie veegde een paar grote druppels zweet van zijn voorhoofd. “Rita...,” zei hij hees “ zie je wat je met me doet?” Ze keek hem beduusd en toch een beetje ondeugend aan, “Wat...Ik heb je niets gedaan...vertel op jongen” Hij keek haar met een smekende blik aan en greep haar hand vast. Zij staarde glimlachend naar de bobbel in zijn kruis... “Hm...niet gek...helemaal niet gek..hij is wel nog een beetje groen. Maar als hij niet gauw iets doet, ga ik gillen,” dacht Rita. Glimlachend bekeek ze hem.

“Twee dagen geleden was hij niet zo timide over de telefoon. Al die geweldige dingen die hij met me zou doen. Ik ga hem mores leren”, Rita keek nu ernstig voor zich uit. Ze had de lust in zijn ogen gezien. Hoewel ze niet “gemakkelijk” wilde overkomen leek ze toch ook haar zinnen op hem gezet te hebben. Ze keerde zich naar hem toe en vroeg zachtjes: “Wat nu Eddie?” Ze zag de twijfel in zijn ogen en besloot maar het heft in handen te nemen.

“Ik vind het maar niets hier, zullen we ergens naartoe gaan waar we helemaal alleen kunnen zijn?” Hij liet dat zich niet twee keer zeggen en startte meteen de auto. “Eddie,” dacht Rita terwijl ze relaxed achterover leunde “wakti m'o pur krasi gi yu...ik ga je om je moeder laten gillen.” Een duivels trekje verscheen om haar lippen. Langzaam liet hij de auto de helling van de oprijlaan van Riverclub afrollen. Zijn ogen gleden automatisch langs tientallen netjes geparkeerde auto’s. Alsof hij op zoek was. “Je weet maar nooit wie je allemaal hier tegen het lijf kan lopen,” zei hij meer tegen zichzelf dan tot Rita. “Kom je dan vaak hier,” vroeg Rita. “Af en toe...ja af en toe. jij? Ben jij wel eens eerder hier geweest?” Eddie keek haar vragend aan.

Hij parkeerde de wagen dicht bij de acheringang van het hotel. Tussen twee dwergpalmen. “Krijg ik geen antwoord? Ik ben zo terug, ga niet weg,” zei Eddie lachend. Met grote en afgemeten passen verdween hij via de achterdeur. Rita begon het ineens warm te krijgen. Ze grabbelde in haar handtasje, keek denkelijk en sloot het weer. “Heb ik je lang laten wachten,” klonk de ietwat opgewonden stem van Eddie. Triomfantelijk draaide hij een sleutelring met een sleutel rond zijn wijsvinger .. “7F...laat zien...aha net hier”. Hij wees naar een kamer net tegenover de palmen.

“Kom je?” Eddie pakte haar hand en duwde haar zachtjes voor zch uit. Op korte afstand zag hij hoe haar welgevormde billen trilden. Bij elke stap leken ze te lonken naar hem. Alsof ze speciaal ontworpen waren om hem gek te maken. “Yes!” wilde Eddie het uitschreeuwen. Zichtbaar opgewonden frommelde hij met de sleutels. Onhandig probeerde hij de deur te openen. Even vloekte hij. Rita stond nu dicht achter hem. Haar hete adem sloeg zijn nek.“Kan je het gat niet vinden Eddie?” vroeg ze giechelend. “Shit,” zei Eddie.

Hij liet de sleutel in het slot, keerde zich snel om, greep haar bij de schouders en drukte haar tegen de deur. Ze sloeg haar open op en zag zijn gezicht dreigend op haar afkomen. Met zijn handen aan weerszijden van haar gezicht drukte hij zijn lichaam tegen haar aan. De slagader bij haar keel ging vreselijk tekeer. Eddie voelde haar versnelde hartslag tegen zijn borstkas. “Ik zal geen moeite hebben om jouw gat te vinden,” hijgde hij.

Zijn mond was dicht tegen haar linkeroor gedrukt. Speels beet hij in haar lelletje. Ze sidderde heel even. Haar tepels drukten hard tegen hem aan. Hij liet zijn lippen lichtjes langs haar hals dwalen, terwijl zijn handen haar middel omvatten. Zijn vingers speelden even met de rand van haar legging, net onder haar navel. Ze snakte naar adem. “Eddie...Eddie,” fluisterde ze. Zachtjes drukte ze tegen zijn borst. “Eddie..maak die deur open noh?” Langzaam liet hij haar los.

Hij streek een paar keer door zijn haar en opende zwijgend de deur. “ Na jou,” hij maakte een uitnodigend gebaar. Rita ademde zwaar terwijl ze de donkere kamer binnenstapte. Eddie vond de switch en deed het licht aan. “Waar is het toilet hier?” Rita keek om zich heen. “Net achter je,” Eddie wees naar een lichtblauwe deur achter haar. “ Ga je gang maar,” zei Eddie die intussen op het bed was gaan zitten. Hij plaatste een kussen tegen de muur aan het hoofdeind van het bed, leunde er half liggend tegenaan en probeerde zo relaxed mogelijk te wachten op de dingen die zouden komen. Druipnat kwam Rita de badkamer uitgelopen. Ze had een veels te kleine handdoek om zich heen geslagen. Eddie kon zijn ogen niet van haar weghalen.

Hij zag hoe de druppels water als glinsterende pareltjes langs haar benen dropen. “Kong dja,” met een snelle beweging trok hij het doek van haar lijf en trok hij haar het bed op. Hij begroef zijn gezicht in haar boezem. Rita liet hem begaan. Plots verscheen het duivels lachje weer op haar lippen. Ze stootte Eddie van zich af. Met trillende vingers trok ze zijn kleren van zijn lichaam. Eddie lag op zijn rug, zijn ogen gesloten en een grijns op zijn smoel. Voordat hij er erg in had zat Rita bovenop hem. Ze kuste zachtjes zijn hals en gleed met haar vochtige tong over zijn borst. Even draalde ze bij zijn navel en deed hem in alle mogelijke bochten wringen. Steunend probeerde hij het ritme van Rita te volgen. Ze zag hoe hij naar adem snakte. “No mek grap...nog niet...nog niet,” kreunde ze.

Ze stopte abrupt en bewoog zich in een keer naar boven. Zonder aarzelen ging ze op haar hurken en gaf ze Eddie geen kans zich te bedenken.“Na dies ie bing wanie tok, dai tek now,” moet ze gedacht hebben. Haar gezicht was nu verwrongen van ingehouden lust. Eddie voelde hoe ze haar vlees op zijn lippen perste. Hij voelde zijn mond zich vullen met trillende en schokkende delen. Hij moest steeds slikken om te kunnen ademen. “A ka sma dies wan kier mie,” dacht hij.

Vergeefs probeerde Eddie haar zacht van zich duwen.

Hij proestte het uit, vloekte luid en duwde haar ruw van zich af...Hij wilde haar het betaald zetten. Niet alleen omdat ze hem zo snel overmand had, maar meer omdat het hem vervuld had met een ongekende sensatie. Met veel moeite had hij kunnen weerstaan aan het gevoel zich helemaal over te geven aan haar dwingend vlees. Dat mocht hij niet.

De onmacht die over hem kwam was ongekend. Hij schrok bij de gedachte dat hij op het punt stond zich helemaal aan haar over te geven. Op een dergelijke, voor hem, vernederende manier. Met onnodig veel kracht duwde hij haar tegen het bed terwijl hij haar benen vaneen hield. Hij was weer helemaal de situatie machtig en liet haar dat merken ook.

"Eddie...ik wil dat je weet dat ik...ik ben eigenlijk niet zo hoor", ze was nu helemaal uitgeblust en keek hem beschaamd aan. "Niet dat ik er spijt van heb of zo...maar je moet weten dat ik niet altijd zo ben. Ik bedoel...ook al is het de eerste keer dat we mekaar ontmoet hebben...en ik gedroeg me als een echte...een echte...Ik...ik weet echt niet wat er over me kwam.Al die tijd heb er ik over gefantaseerd...maar dit was zoveel beter. Voor mij dan...Echt waar Eddie...het is alsof ik je al mijn hele leven ken."

Hij hield zijn sigaret tussen duim en wijsvinger en trok langzaam eraan terwijl hij haar licht fronsend en geamuseerd opnam. "Je kan me nog meer vertellen", dacht hij eerst bij zichzelf. " No spang schatje...Ik weet wat je bedoelt en ik voel me echt vereerd. Ik bedoel we kennen mekaar technisch al langer dan een jaar...toch?" "Kom...kom hier", hij trok haar zachtjes naar zich toe.

Ze verborg haar gezicht in zijn hals en hij verstarde even toen hij haar lippen tegen zijn lichaam voelde. "Je hoeft niet te schrikken, ik zet heus geen zuigzoen voor je", ze keek even naar hem op en verborg snel haar gezicht weer. "Weet je Eddie...is eigenlijk jouw schuld dat ik zo deed. Je weet toch...al die keren toen je zo tekeer ging met me over de telefoon dacht ik dat je het ook echt wilde. Of was het gewoon bigi mofo van je? Eddie wist best waar ze het over had maar deed alsof hij geen flauw idee had waarover het ging.

"Hoe bedoel je ? Hoe is het mijn schuld?" Hij keek naar het plafond nam een grote trek aan zijn sigaret en blies de rook zo hoog mogelijk. "Ooh..dus wacht eve..je bent zogenaamd vergeten dat je me ondersteboven zou pakken en allerlei geweldige dingen met me zou doen. Je zou me laten beven toch? Da nu wanneer puntje bij paaltje moet komen.. da paaltje e las pasi. Zo is dat noh?

Carmen

"Hou je van me?", ze keek hem vol in zijn gezicht aan. "Zeg me eerlijk Guno...hou je echt van me?" "Natuurlijk hou ik van je. Waarom vraag je dat? Twijfel je? Hij keek even weg van haar. "Heb je iemand anders? Kijk na me...", ze zocht naar zijn ogen. Zijn mond krulde heel even en lichtjes tot een zwakke glimlach. Carmen beet op haar trillende onderlip.

“Ik wist het, je moet niet denken dat je mij kan bedriegen Guno”, haar ogen fonkelden terwijl ze hem in woede aanstaarde. “Hou nou op met dat gelul meisje, kom hier”, hij pakte haar hand vast en dwong haar op de sofa te zitten.

“Je moet ophouden met je argwaan en niet naar verhalen van anderen luisteren. Je weet bliksems goed dat mensen ons uit mekaar willen hebben. Als jij naar die mensen wil luisteren dan moet je je gang maar gaan. Begrijp wel goed dat je me niet moet betichtigen als je geen bewijzen hebt. Niet omdat je een fucking droom had of omdat een vogeltje je iets toe fluisterde moet je mij zitten opfokken. En vertel me niets over geen enkele kaolo intuitie. Snap je wat ik bedoel?”

Guno was op dreef en zou zich niet laten kannen. Het vreemde was dat diep in zijn binnenste hij haar wilde vertellen hoe hij in deze benarde situatie terechtgekomen was. Hoe hij er zelf ook onder leed. En vooral hoe hij er een eind aan wilde maken. Hij was te ver gegaan, er was geen weg terug. Het spel dat hij gespeeld had...en nog speelde was gedoemd tot een climax te komen.

Er zouden harde woorden vallen en zij zou niet gespaard blijven, hij ook niet. Hij haatte zijn onvermogen om een beslissing te nemen en wist dat deze besluiteloosheid verregaande gevolgen zou hebben. Te bedenken dat hij niets liever wilde dan dat ze beiden gelukkig waren! Mooi niet dus.

Dag in dag uit deed hij niets anders, dan te proberen aan beider wensen te voldoen. Typisch was het dat wanneer hij bij Carmen was, zijn gedachten automatisch afdwaalden naar Rita. Hij had zich vaak afgevraagd wat uiteindelijk hiervan terecht zou komen. Wanneer ze hun tranen de vrije loop lieten, dan wist hij dat hij er een eind aan zou moeten maken. Hij wist ook dat ze geen van beiden helemaal te vertrouwen waren. Niet dat hij een reden had om echt wantrouwig te zijn. Neen dat niet. Maar slechts het idee.

Trouwens wie vertrouwt nu een vrouw helemaal? Guno wist als geen andere hoe bedrieglijk een vrouw kon zijn. Hij liep naar de veranda en stak een sigaret op. Hij wist dat ze gelijk had. Maar hij kon dat niet toegeven. Dat niet!

De paar jaartjes als taxichauffeur in de binnenstad van Paramaribo hadden Guno een heel andere kijk gegeven op de Surinaamse vrouw. Zijn motto als taximan was altijd een van horen zien en zwijgen. De donkere ruiten van zijn spierwitte Toyota Corolla hebben veel verborgen gehouden.

Hij wist dus hoe ogenschijnlijk saaie huisvrouwen aan hun trekken kwamen terwijl hun man aan het werk was. Hij had meegemaakt hoe zogenaamde vrienden mekaar bedrogen en probeerden elkaars vrouwen in bed te krijgen. Of neen gewoon hun vrouw konden pakken en achteraf samen een borreltje pakken. Laag vond hij het wel dat er opschepperige uitspraken gedaan werden. Neen... Guno wist wat er in Paramaribo te koop was.

Hij wist hoe vrouwen hun zin konden doordrijven en nietsvermoedende mannen konden strikken. Niet om de mannen vrij te spreken natuurlijk. Want hij was vaak zelf een gewillige prooi en had er maar weinige keren aan kunnen weerstaan.

Hij moest even terugdenken aan de keer toen hij op aandringen van een vriend diens vrouw moest uitbrengen. Ze hadden afgesproken met een groepje te gaan stappen maar hij had er geen zin meer in. Ze hadden weer ruzie gemaakt. "Om haar uit zijn ogen te hebben voor die avond zou een aangename afleiding zijn voor beide". Ongeveer zo had de vriend het omschreven. Overigens was ze reeds aangekleed en opgemaakt terwijl hij net aan zijn derde "djogo" begonnen was.

"Je bent een kaolo boeler. Schijterd! Of denk je dat je Jezus bent", die woorden zouden hem altijd bij blijven. "Unh? Ben ik niet goed genoeg voor je ...Unh? Hij had veel moeite om de jonge vrouw in bedwang te houden.

Haar woede maakte even plaats voor een wanhoop die hij duidelijk van haar ogen kon aflezen. Ze zat zwaar te ademen en hield beide handen voor haar gezicht.

Guno streelde zachtjes over haar sluik haar. "Waarom wil je me niet?", ze keek hem afwisselend poeslief en dan vals aan. "Luister naar me..Ik..ik", Guno boog naar haar toe en hield haar gezicht in zijn handen.

Hij leverde een innerlijke tweestrijd want ze was een mooie en blijkbaar erg sensuele vrouw. Guno fluisterde bijna toen hij sprak: "Je bent een mooie, lieve en begeerlijke vrouw en het is echt niet dat ik je niet wil". Ze keek hem ongelovig aan. "Echt waar... je moet je niet afgewezen voelen. Je zou elke man gelukkig kunnen maken. Maar hij is een goede vriend. En als we dit doen kan ik je verzekeren dat we er morgen beiden spijt van zullen hebben".

Guno had meegemaakt hoe de vrouw nog geen uur daarna tegenover haar man uitgelaten deed en hem uitbundig bedankte voor de leuke avond. Een benarde situatie voor hem toen hij ook nog woorden van dank uit de mond van zijn vriend moest aan horen.

Hij zou ook nimmer vergeten hoe het verlopen was met zijn jeugdvriendin. Dat meisje waar hij jaren op gewacht had. Ze had zoveel voor hem betekend. En al was hij niet van plan met haar te trouwen of zo, ze had hem aardig voor schut gezet. Hij sloot zijn ogen en hoorde haar in gedachten weer snikken...

wordt vervolgd

Reageren?

Man F'a Sani ® www.fawaka.net ©

___________________________