Soultime

Hij stond met zijn rug tegen de muur van de schaars verlichte hal. Zijn armen over de borst gekruist en zijn blik strak gericht op haar rug. Hij volgde elke beweging die ze maakte. Hij verstijfde heel even toen hij twee grote handen over haar rug zag glijden. Het leek alsof ze huiverde onder die handen.

Met groeiende ontsteltenis sloeg hij hun gade. Langzaam haalde hij een pakje sigaretten uit zijn hemdzak. Hij plofte eentje in zijn mond maar stak het niet aan. Hij keerde zich abrupt om en liep de hal uit. Halverwege de uitgang stopte hij. Langzaam keerde hij zich om en liep terug.

Een lichte wanhoop tekende zijn zoekende ogen. Enigszins gerustgesteld merkte hij dat ze nog aan het dansen was. Hij zag nu hoe de grote kerel zich tegen haar aanwreef. Ze had haar handen om zijn hals terwijl hij met beide handen haar billen omvatte. Haar ogen waren gesloten en haar lippen waren lichtjes vaneen. Zo af en toe verscheen er een glimlach op haar gezicht en beet ze lichtjes op de nagel van haar duim.

Hij boog zich voorover zodat zijn mond dicht bij haar oor kwam. Het was niet duidelijk of hij haar iets toefluisterde of als hij haar oor met zijn lippen beroerde. Ze bloosde wel hevig en streek met haar tong over haar lippen. Nu begroef hij zijn gezicht in haar hals. Ze giechelde zachtjes.

Moeizaam weerde hij de ene gewelddadige gedachte na de andere. Hij voelde zich beetgenomen en zon op wraak. Hoe kon ze. Dan nam de teleurstelling over. De neiging om een klapstoel, of de halve parbo fles die hij in zijn hand hield, tegen hun hersenpan kapot te slaan werd steeds groter, maar ze waren het niet waard.

Ze vroeg zich af waar hij bleef. Hij zou er reeds tegen tienen zijn. Ze baande zich een weg tussen de mensenmassa. Uiteindelijk stond ze in de danszaal. Dit was niet haar idee van een soulparty. Ze keek vluchtig naar haar horloge. "Kijk het is al bijna elf uur", wanhopig keek ze in het rond.

Zijn silhouette tekende zich af tegen de muur. Ze herkende zijn postuur meteen en liep op hem af. Ze schrok even. De verachtelijke blik in zijn ogen zou ze nimmer meer vergeten. "Hier sta je...en ik loop overal naar je te zoeken. Wat is er met je?" Langzaam drong haar stem tot hem door. Beduusd keek hij haar aan. Vol ongeloof keek hij weer naar het paar op de dansvloer. Dan weer naar haar. Hij keek haar lang aan en trok haar naar zich toe. "Thanks", stamelde hij dankbaar terwijl hij haar zachtjes in zijn armen nam. "Kom weg..."

Fromu