"Klaar donie!", hij hield het pakje kaarten gereed en keek glurend naar Just. Deze keek hem strak in de ogen aan. Alsof hij daar een antwoord zou zien. "Tu!", riep Just. Vol spanning keek hij naar de kaarten die op tafel kwamen. Steeds sneller ging het. "Stop!.. Donie ete!", Just scheen overtuigd dat de "twee" bij hem zou vallen. "Ai mie nyang", hij schoof nog een dubbeltje naar het midden van de tafel. "Waktie waktie donie moro doro", Min plaatste met een klap ook een dubbeltje op tafel. "Mie nyang", riep hij zelfverzekerd.

Ze zaten op een grote tafel in een hoek van de recreatiezaal.. Stilzwijgend volgden ze zijn vlugge handen. Het geluid van de kaarten tussen zijn vingers scheen het enige geluid te zijn dat ze hoorden. "Aai...ik wist het", Just graaide de dubbeltjes van de tafel. Een beetje teleurgesteld legde hij de rest van het pakje kaarten op tafel. "Wakti m'e kong. Ik ga snel pissen.

Hij had al een hele poos willen plassen, maar hij had de kaarten niet uit handen willen geven. Hij keek om zich heen om er zeker van te zijn dat niemand zijn richting uit keek. "Hallo wat doe je daar!?", een schelle plagende meisjesstem deed hem opschrikken. Hij zag Linda uit de buurt met een vriendinnetje giechelend wegfietsen. "Kom ..kom terug dan zal ik je wijzen wat ik doe", riep hij ze na. Hij keek nog eens om zich heen, opende de rits van zijn nieuwe ribfluwelen broek en maakte aanstalten om een plasje te doen.

"Wegwezen, un long...", Just rende hem bijna omver. Hij keek op en zag de zwaailichten van de zwart witte prowagens. Bruine schimmen met bullepezen in hun hand kwamen snel op hem af. Kaarten vlogen de lucht in, deuren sloegen open en dicht. Hij voelde zijn hart in zijn keel tekeer gaan. Met een snelle beweging deed hij zijn rits dicht. Hij rende een meter of drie, stopte pardoes en liep op zijn gemak naar de straat toe.

"Sang psa ? Na yu na ogrie mang dja", een boom van een agent torende boven hem uit en porde hem in de rug met de bullepees. "Neen...neen beambte...maar ik ik heb niets gedaan. Dus ga ik niet rennen" Voordat hij uitgesproken was kwam de bullepees hard tegen zijn rug aan. "Vooruit...wegwezen!" Hij voelde een stekende pijn en meteen daarna een opluchtende warmte in zijn kruis. Hij keerde zich om en keek de agent woestkwaad aan. "Zomaar sla je me...yu kaolo ..." De agent stoorde zich niet aan hem. Even snel als de prowagens verschenen waren, verdwenen ze.

"Ja mang ding mang nak yu", Just sprak nog steeds opgewonden. Het groepje op de hoek was steeds groter geworden. Keer op keer moest hij vertellen hoe hij de beambte had uitgescholden. En hoe die hem met de bullepees geslagen had. Totdat hij zich realiseerde dat zijn broek nat was. Een diepe verlegenheid overviel hem. Die ma pima beambte had hem in zijn nieuwe broek laten plassen. Ongemerkt begon hij langzaam naar huis te lopen. Hij voelde zich ineens trots worden. Hij was niet laf weggerend, maar was blijven staan en had de agent geconfronteerd. "Ai ..ik hem hem gewezen dat mie no frede", probeerde hij zichzelf wijs te maken...

Fromu