De ontmoeting

Eindelijk was het zover. Zou ze hem dan echt zien? Ze was vol van alle soorten van verwachtingen, en haar hart klopte als nooit te voren. Ze raakte heel erg opgewonden. Langzaam kroop de tijd voorbij. Nu was het zover. Gekleed in een strakke zwarte cat suite dat wel gegoten leek stapte ze op hem af. Ze streek met haar vlakke handen over haar strakke buik en voelde zich warm worden. Met bezwete handen groette ze hem beleefd.
Daar zat hij dan....de warme hartstochtelijke stem.

Ze zat hem stilletjes te observeren en genoot van alles wat er gebeurde. Ze had geen oog meer voor de anderen in de kamer. Alleen die ene persoon die zo verlegen overkwam dat het hem sierde. Zo gewoon, zo sexy en zo HEM.

De avond zette zich langzaam voort. Er werd gegeten en gedronken. Er werd besloten om toch nog iets van de stad te gaan bekijken. Natuurlijk maakte haar hartje een dubbele salto van plezier. Want dat betekende meer innerlijke plezier voor haar. Meer en langer genieten van HEM. De groep belandde in een gezellige cafee ergens op Zorg en Hoop. Er werd gedanst. Een typische Paramaribo avond. Een zachte bries en een behaaglijke warmte. De sfeer was top.

Diep in gedachten verzonken vergat ze alles om haar heen. Ze vergat zelf om met hem te flirten....hahahaha...Je gelooft het niet maar het is waar. Ze was helemaal in trance van HEM.

Maar die avond betekende zoveel voor haar, dat het niet uitmaakte als er geflirt werd of niet.Zijn aanwezigheid was genoeg . Voor de eerste ontmoeting, want de belofte aan HEM dat het nogmaals zo zal verlopen kan ze niet maken…

Ze zat voor zich uit te staren. "Wat als ze hem weer ontmoet", dacht ze. "En waarom had hij haar niet gevraagd ?" Ze wist van haar zijde waarom ze niet het initiatief genomen had. Noem het maar verstandsverbijstering. Of angst om 'nee' te horen. Of eerlijk gezegd…angst om het feit dat ze het niet bij het dansen zou kunnen houden.Om zo dicht bij hem te zijn en om zijn lichaam te voelen tegen het hare. Dat zou het ultieme voor haar zijn. Heel makkelijk om zich compleet te kunnen verliezen. En helaas liet het moment dat niet echt toe."Jammer...eeuwig jammer", zuchtte ze zachtjes. Voor de eerste ontmoeting, want de belofte aan HEM dat het nogmaals zo zal verlopen kon ze niet maken.

"De kans zit er dik in dat ik hem spontaan bespring" ze bloosde bij de gedachte. Een gezicht zo rood als een tomaat en een vulkaan die er jaloers op zou zijn wat betreft de warmte die eraf straalt...

Pantera