Leggings en dergelijke

De glimmende stof kleefde tegen haar lijf als een tweede vel. Elke intieme plooi werd geaccentueerd en tussen navel en taillerand leek een behoorlijke afstand vlees bloot te staan. De welvingen van haar middel naar haar heupen leken volmaakt. Zijn ogen volgden haar contouren en bleven steken tussen haar benen. Terwijl ze haar gewicht verplaatste van het ene - naar het andere been, zag hij de scheiding van haar intiemere delen. Hij merkte dat er geen symmetrie was. Het leek wel alsof een van de "lellen", zijn glimlach werd een brede grijns, veel groter was dan de andere. Zou ze een directoir aanhebben? Een strakke t-shirt waarvan het gedeelte net onder haar borsten weggescheurd was, leek op springen te staan. In gedachten zag hij dat reeds voor zich. De grijns werd een flauwe glimlach. Even werd zijn aandacht afgeleid door een korte zuur riekende zwerver, die luidruchtig een maaltijd bijeen probeerde te graaien uit een van de grote vuiltonnen van Alegria.

Ze tikte ongeduldig met twee nagels op de toonbank. Ze keerde zich naar een krachtpatser die zich geen houding wist. Powa leek vers uit een fitness boekje gestapt te zijn. Hij had ook een baisiegrie broekoe aan. Daarboven een kleine okselmouw truitje die zijn armen veel groter deden uitkomen. Met een strak en stoer gezicht stond Powa niet ver van haar, naarstig proberend de hongerige blikken van menige jonkoeman te pareren.

Hij had de halfharde frites van zich afgeschoven en genoot van het schouwspel voor zich. Luidruchtig slurpte hij aan zijn coke. Ze keek automatisch naar de richting waar het geslurp vandaan kwam. Spelend met een rietje tussen zijn lippen maakte hij vlug een knipoogje. Ze rolde zonder dat Powa het zien kon met haar ogen en glimlachte. Achter hem hoorde hij een zachte "psssst" en daarna gelach van een paar jonge kerels. Powa scheen nu ook ongeduldig te worden en begon zijn spieren te flexen.

Eindelijk kwamen ze de trap opgelopen. Powa voorop met een dienblad in zijn handen en zij met een brede glimlach op haar lief gezicht. Het geroezemoes van vooral de mannen stopte even. Powa wist niet hoe hij het had. De frons op zijn voorhoofd was duidelijker geworden. Moeizaam probeerde hij ongeinteresseerd te kijken. Als betoverd keken minstens zes andere gasten naar het perfect spel tussen de spieren van haar achterwerk en de glimmende stof van haar legging. Ze hadden allemaal zo hun eigen onuitgesproken gedachten.

"Briediebrap, klengeleng", gevloek en dan een collectieve schaterlach. De stilte was weer verbroken. Die moest de vuilniston ingekropen zijn, want de zwerver probeerde vlug, te vlug, de ton uit te komen om te zien wat er gaande was. Hij zat plat op de vloer en grijnsde verlegen terwijl hij de etensresten van zijn gezicht veegde. Langzaam rolde de ton tot een halt...

Fromu