Kweek

"Neen...dat is het niet", ze snikte heftig en schudde haar hoofd. "Sssst...niet huilen schatje", hij nam haar gezicht in beide handen en kuste haar zachtjes op haar voorhoofd. Ze sloeg haar grote met tranen gevulde ogen naar hem op. Hij keek haar doordringend en vragend aan. Ze bedekte haar gezicht weer met haar handen en schokte wild. "Wat is er dan? Vertel het maar", hij keek haar nu bijna smekend aan.

Hij zat achterover in de auto en stak een sigaret op. Terwijl hij diep inhaleerde vroeg hij zich af wat er met haar aan de hand kon zijn. Hij keek haar aan. Ze zag er goed uit. Een lekkere jonge vrouw. Ze was niet meer het klein meisje dat hem verafgoodde. Niet meer het meisje dat hem bijna over de schutting getrokken had om haar trillende lippen tegen de zijne te persen. Ze was niet meer het onschuldig meisje dat hem die lekkere "roodborstje manja's" had aangeboden.

Hij kon zich nog elke beweging herinneren die ze bij haar venster gemaakt had. Vanuit zijn venster had hij haar steeds vol bewondering gadeslagen. Hij had innig genoten van de speciale show die ze alleen voor hem opvoerde. Haar jonge borsten stonden fier en stevig in de warme Surinaamse avond wind. In gedachten zag hij nog hoe de wind een intiem spelletje speelde met haar lichaam en haar nachtjapon. Ze had zich steeds langzaam teruggetrokken.

En nu op de dag dat hij zou plukken wat hij dacht dat hij al die jaren gekweekt had, zat ze te snikken alsof haar moeder op sterven lag. Hij raakte lichtelijk geirriteerd en pakte haar vast aan haar bovenarm. Weer keek hij haar aan en ineens was het duidelijk. Ineens leek het alsof hij bezeten werd door een weten. Ineens wist hij wat ze wilde zeggen. Hij nam haar kin in zijn hand en lichtte haar hoofd een weinig op. "Wie was het?" Hij vroeg het zachtjes...bijna fluisterend. Ze slikte hard en opende haar mond om iets te zeggen maar er kwam slechts een grote snik uit. "Wanneer is het dan gebeurd?" Met veel moeite onderdrukte hij zijn woede.

Vaagjes kon hij zich de consternatie herinneren. Hij had zich altijd afgevraagd waarom ze zo hartstochtelijk gehuild had. Ze was ampertjes dertien..hooguit veertien jaaar oud. Zowel haar moeder als haar vader hadden haar die dag flink onder handen genomen. Ze had slaags gehad en was dagen niet tevoorschijn gekomen. Hij had vergeefs gewacht bij zijn venster. Het hare was dagen achtereen gesloten gebleven.

Hij omhelsde haar stevig en stelde haar gerust. Haar snikken was opgehouden. Met een grote frons op zijn voorhoofd startte hij zijn auto. Toen ze doorhad dat hij terug richting haar huis reed, pakte ze zijn hand vast. Zwijgend keek hij haar aan. Ze zakte haar hoofd en liet hem los.

"Zie ik je morgen?" Ze vroeg het aarzelend.
"Misschien...ik weet het even niet ", hij keek weg van haar.
"Ik weet dat je me nu haat", ze keek naar haar schoenen.
"Zeg geen gekke dingen, ik zal je nooit haten". Hij haalde diep adem.
"Als je me nooit meer wil zien heb je gelijk". De tranen welden weer op in haar ogen.
"Het is zolang geleden gebeurd en het heeft niet veel betekend...Ik...ik...". Ze zocht naar woorden om hem gerust te stellen. Woorden om alles wat erop dat moment speelde ongedaan te maken.
"Doe dat niet. Je hebt gelijk. Het is gebeurd en ik had het moeten weten." Hij vloekte. Hoe had hij het niet geweten? Ze waren ver genoeg gegaan. Hij had zich vaak bijna onmenselijk moeten inspannen om haar hongerig lichaam te weerstaan. Haar orale vaardigheden zag hij nu ook uitgelegd.

Hij groette haar kort en met gierende banden reed hij weg.
"Ik hou van je ", ze vormde die woorden met haar lippen maar er kwam geen geluid uit.
Stil keek ze hem na.
Ze wist dat ze hem nooit zou bezitten.
Hij wist dat ook...

Fromu