Na Swietie Fu Sapatilla in Dot Bromtjiedjarie

Vrijdagavond, Cartouche altijd spang. Om zich heen kijkend in de dancing, zag Iwan haar staan, bij de bar, het lichtspotje viel precies op haar gelaat.
Zeer opvallend, gekleed in een kort zwart rokje, met een rood bloesje, dat nog net een stukje van haar blote middel te zien was, een paar swingende bewegingen makend op tonen van de muziek . Hij schatte haar een jaar of 25.

Al swingend keek Ingrid zo een beetje om zich heen, op zoek naar haar vriendin die nergens te bespeuren was en kwam in oogcontact met Iwan, die haar nog steeds zat aan te staren. Een blik waarin ze gevangen zat. De ogen die haar aankeken, daar verdronk ze gewoon in. Hij zag er goed uit. Ze nam hem van top tot teen op, dit moet een lekker ding zijn, en voelde een wellustig verlangen in zich opkomen. Langzaam kwam hij naar haar toe lopen. Mooi spang meid, ondrosei fu Iwan nak tap hol, ede sei draai dol, "zullen we dansen": vroeg hij. "Dacht dat je dat nooit zou vragen, en me maar zou blijven aanstaren", fluisterde ze met een hese stem.
Ze liepen naar de dansvloer, waar Iwan zijn armen om haar middel plaatste en haar helemaal pet naar zich toetrok. Ingrid drukte zich helemaal tegen hem aan.
Hij voelde haar smeltende lichaam tegen zich aan. "Hoe heet je" fluisterde hij.
"Ingrid", antwoorde ze zachtjes. Ze hield haar adem in, toen hij zachtjes haar rug begon te strelen.
Ingrid, fluisterde hij , zullen we hier weggaan, een eindje rijden. "Ja " en haar hese stem weergalmde als muziek in zijn oor.

Iwan reed richting Antondragtenweg, de boulevard op en parkeerde de auto dichtbij de rivier. Hij draaide zich naar haar toe en trok haar in zijn armen. Het volgende moment voelde ze hoe zijn handen onder haar blouse verdwenen. Ze hield haar adem in, toen zijn vingers lichtjes haar borsten streelden. Een begeerte die ze niet kon weerstaan. Kreunend trok ze zijn gezicht naar zich toe. "Ingrid", zei Iwan gejaagd en kuste haar op haar mond.
Ze voelde hoe zijn tong haar lippen vaneen perste. "Je hebt bruine bonen gegeten vandaag", zei hij plotseling. "Neen...dat was gisteren . Waarom vraag je dat?" Ze keek hem schuin aan. " Ow nee, gewoon", hij keerde zich van haar af en keek bedenkelijk voor zich uit. Ingrid streelde lichtjes zijn dijbeen en kneep zachtjes erin. Hij klemde haar hand vast met zijn benen en greep haar vast aan haar schouders. " Ingrid.., ik moet weg, ik moet nu weg". Ja maar wat is er dan?", drong ze aan. "Ik heb nu vreselijke buikkrampen ik moet naar toilet, kan ik je snel terugbrengen of thuis zetten? Met tegenzin liet ze hem los en zei:"doe maar, breng me maar terug".

Ala Iwan e span beng broko, en hij proefde nog de nasmaak van het velletje bruine bonen dat tussen haar tanden zat in zijn mond...

Torilena