Frommels… zijn korte verhaaltjes die zich vaak spontaan opdringen. Soms een observatie…een fromu gedachtengang…Gewoon wan swiet sjat tori… Of een tori sang go na joe ati. Noem het hoe je wil. Als jij graag jouw frommel geplaatst ziet stuur die naar Fromu@Fawaka.net
Piepen
Anda!”…Max spreidde zijn linkerhand en duwde met zijn rechter de pink en de duim van zijn linkerhand zover mogelijk uit elkaar. “Kop!”, riep hij uit terwijl hij de knikkers van de grond graaide.”Sortu anda…Ie law na’i ede no? Ye plei f’furu mang…ie no doro. Geef me me knikker terug”, Just keek boos naar Max terwijl hij zijn hand uitgestrekt hield. “No ..no..ie sjie..daarom mi no wan plei nanga yu, ye du lek wan ptjien boi”, hij stak zijn hand in zijn zak en haalde een handvol fraai gekleurde knikkers eruit. “Die spoika is van mij”, Just wees naar de melkkleurige knikker die iets groter was dan de andere.
“Laten we nu bonsbak spelen no Max?”, vroeg Just twijfelend. “Fo echt of fo honderd?’, Max keek ernstig. “Dalijk yo krei baka”
De jongens onderbraken hun knikkerspel toen ze het geklengel van emmers hoorden op het erf naast. Ze giechelden opgewonden toen ze Urmie bij de kraan zagen staan met niets meer dan een wasdoek om haar jong lichaam. Met ingehouden adem gluren ze, want ze weten van Urmie dat ze er fantastisch uitziet. “ En volgens mij heeft ze allang door dat we piepen. Daarom maakt ze een heel ceremonie van haar bad. En zorgt ze ervoor dat we langzaam maar zeker een goed beeld krijgen van haar tedere lichaamsdelen.” Urmie was een pracht van een “dogla”. Ze had van dat dik gitzwart haar dat tot over haar schouders viel. Ze was niet langer dan 1.55m en had dikke sierlijke kuiten onder stevige lichtbruine dijen. Haar gezicht was symmetrisch met een stevige kin een neus die ietwat te breed was aan de basis en een kuiltje in haar linker wang dat goed te zien kwam als ze glimlachte. Ze had grote bruine ogen en volle lippen.
Urmie sjouwde twee emmers tegelijk naar achter. Ze moest telkens even stoppen om de wasdoek die steeds van haar afviel en een stukje van haar borst liet zien, goed te trekken. In het washok staat op een houten stellatie een bekken. Een grote aluminium bekken waarin een quaker oats blik ligt. Daarnaast een leeg zeepbakje. In een hoek stond nog een bekken waarin wit katoenen ondergoed zat te weken, net naast een bundeltje gedroogd blauw: een doekje dat ooit eens wit was met daarin een stuk blauwsel. Daarnaast een stuk sunlight zeep dat grillig gevormd was en een houten borstel. Net tegen de washok was de plee(wc). Eveneens uit hout opgetrokken met twee gaten die uitzicht gaven op een bruine stinkende massa.
“Ey ey dribi no…Schuif even. Ik wil ook zien”, hij stond te popelen om ook een kijkje te nemen. Just stond te gluren naar het lichaam van de jonge vrouw. Terwijl allerlei vreemde en toch bekende beelden zich voor hem uit aftekenden werd hij overspoeld door een scala van emoties. Emoties die zich uitten in een reageren van zijn lichaam, maar dan op een manier zoals hij die niet kon uitleggen. Niet dat hij dat van plan was. Alsof hij er zelf geen deel aan had voelde hoe zijn hand naar zijn kruis ging. Hij hoorde zichzelf zachtjes kreunen en keek verschrikt op. Max stond hem glimlachend aan te kijken en hield een vinger voor zijn mond. “Sa je du? Ssst…ze gaat ons horen”
Hij stond daar met een bonkend hart te genieten van het schouwspel. Ineens keek hij vragend naar Max. “Um..Max…wat is…wat is skietie?. Een jongen op school heeft me gezegd dat ik nog geen skietie heb. Maar wat is skietie? Max schrok even van de vraag die zijn jongere broer stelde. “Mang…wanneer je groot bent ga je het weten”, hij keerde zich om. “je weet het ook niet lachte Just.
“Ey Just..is genoeg zo. kom late we weg gaan”, Max was zich ineens van bewust dat ze elk moment betrapt konden worden. Ongetwijfeld zou de straf niet mals zijn. Op dat moment slaakte Urmie een gil. “Waai…woei…’, Urmie sloeg voor zich uit terwijl haar ferme borsten op en neer deinden. Ze keek om zich heen alsof ze wist dat ze bespiedt werd. Ze pakte een van haar badslippers en sloeg tegen haar groene wasdoek. Een flinke kakkerlak vloog daar vandaan regelrecht op het hoofd van Just. Hij deed alle moeite om niet teveel gerucht te maken terwijl Max het uitproestte. Hij sloeg het beest met vlakke hand van het hoofd van Just die allerlei grimassen maakte van afschuw.
“Wat gebeurd er hier, wat doen jullie”,donderde de stem van hun vader ineens uit het niets. Ze keken mekaar aan en probeerden zich uit de voeten te maken. ” Pe ye long go. Kom hier”, de snelle man pakte ze beide aan hun kraag en bracht ze naar voren. “Ik weet niet wat jullie willen zien. ie piesie n’e boro doti srefi da willen julle piepen. Wacht ik ga jullie mores leren. Ik ga je bast fo je rieten.. Die kleine duvel ga ik vandaag uit je meppen…” Een bijna wreedaardige glimlach tekende zich om zijn lippen. En hoewel hij met ingehouden kracht toesloeg leek hij lichtelijk geamuseerd. Of hij genoot van het pakslaag dat hij uitdeelde,of hij vond het heel gedoe amusant. ” Heb ik je…zoef pats..heb ik je niet gewaarschuwd…zoef pats…heb ik je…heb ik je niet gewaarschuwd..zoef pats…herhaalde hij steeds weer.Alsof hij protest leuzen scandeerde. De tuinslang landde tegen het achter werk van de jongens en ze gilden het uit van de pijn. ” Ja pa… nee pa… Ik verzoek pa..ik ga het niet meer doen.
“Psst…Kom dan…kom hier”,ze fluisterde hees en met medelijden in haar stem. “Hij heeft je pijn gedaan he. Kom dichterbij …zet je “pinda” tussen de jaloezien..zo ja..juist. Max wist niet wat hem overkwam toen Urmie zonder nadenken haar handen tussen de jaloezien stak en zijn piemel vastpakte. Hij schrok en schokte van de aanraking en werd vrijwel meteen hard. “Wat doe je…vroeg hij geschrokken terwijl hij zijn onderlichaam nog meer tegen het raam duwde. “Vindt je dat lekker? “Sang..je bent al een grote jongen”, ze giechelde en moedigde toen ook Just aan. “Kom dan Just”, la me je zien”, ze greep naar hem. “Nee…ik wil niet, zei Just met een rood hoofd…Ik…ik heb toch nog geen skietie…”
Soultime
Hij stond met zijn rug tegen de muur van de schaars verlichte hal. Zijn armen over de borst gekruist en zijn blik strak gericht op haar rug. Hij volgde elke beweging die ze maakte. Hij verstijfde heel even toen hij twee grote handen over haar rug zag glijden. Het leek alsof ze huiverde onder die handen.
